ภาษามีความสำคัญต่อเด็กปฐมวัยเป็นอย่างมาก เพราะเด็กใช้ภาษาเป็นเครื่องมือในการแสดงความต้องการ ความรู้สึกนึกคิด การแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับผู้อื่น และเป็นพื้นฐานสำคัญของอารมณ์ สังคม และพัฒนาการทางสติปัญญา ดังนั้น การส่งเสริมความสามารถทางภาษาจึงควรเริ่มตั้งแต่ช่วงปฐมวัย เพราะเป็นวัยที่มีพัฒนาการทางภาษาเจริญงอกงามอย่างรวดเร็ว ด้านการฟัง การพูด การอ่าน และการเขียนไปพร้อมกัน และเปิดโอกาสให้เด็กได้ใช้ ได้ฝึกฝนจนเกิดความชำนาญกลายเป็นทักษะทางภาษาโดยเฉพาะภาษาแม่
ในทางปฏิบัติพบว่า การสอนภาษาสำหรับเด็กปฐมวัยนั้นยังมีความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน การสอนภาษามุ่งเน้นให้เด็กปฐมวัยอ่านออกเขียนได้ และเน้นการสอนที่มีลักษณะของการท่องจำ เพียงเพื่อให้เด็กสามารถสอบแข่งขันเข้าโรงเรียนประถมศึกษาที่มีชื่อเสียง ซึ่งการสอนในลักษณะนี้ส่งผลให้เด็กปฐมวัยประสบปัญหาพัฒนาการทางภาษาล่าช้า เด็กมีความเครียดสูง และแสดงพฤติกรรมต่อต้านการเรียน และส่งผลต่อพัฒนาการทักษะการเรียนและการใช้ชีวิตในอนาคตของเด็ก
คู่มือนี้ จึงขอเสนอแนวทาง "การส่งเสริมความสามารถทางภาษาให้กับเด็ก" ได้อย่างเหมาะสมกับความแตกต่างของเด็กแต่ละคน ดังนี้
พ่อแม่ ผู้ปกครอง
ครู และผู้ดูแลเด็ก
พ่อแม่ ผู้ปกครอง ครู และผู้ดูแลเด็กได้ส่งเสริมความสามารถทางภาษาให้กับเด็ก โดยการจัดประสบการณ์เป็นการเปิดโอกาสให้เด็กได้คุ้นเคยในภาษาในการสื่อสารมากขึ้น โดยผ่านกิจกรรมที่เด็กชอบและสนใจ เช่น การฟังนิทาน การร้องเพลง ฯลฯ ซึ่งกิจกรรมเหล่านี้จะช่วยฝึกทักษะการพูดและการฟังไปพร้อม ๆ กัน โดยเริ่มจากคำที่ง่าย ๆ สั้น ๆ ไปสู่ประโยคที่ยาว และมีความหมายที่มากขึ้น จนกระทั่งเด็กสามารถพูดเป็นเรื่องราว และสื่อสารได้ด้วยตัวเองอย่างคล่องแคล่ว
ที่่มาของข้อมูล : การส่งเสริมความสามารถทางภาษาสำหรับเด็กปฐมวัย (หน้า 4-13)
แผนกปฐมวัย
ฝ่ายการศึกษา อัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ
